ŞAR

Xaniyê kevin ê Metê Helîm li Taxa Serşeqamê, di vê romanê de ne tenê avahiyeke ji kerpîç û heriyê ye; ew nexşeya piçûk a civaka kurdan e ku di nîvê sedsala bîstan de di navbera kevneşopî û nûjeniyê de asê maye. Ev der, “şanehengek” e ku tê de çarenûsa bi dehan mirovên bêkes, hejar û baskşikestî bi hev ve girêdayî ne.
Di bin baskê “Şahjina Heqanetê” Metê Helîm de, karakterên mîna Sabîrê himal, Heme Eliyê meaşxwer û Xawera nanpêj, hewl didin ku keştiya xwe ya şikestî di nava deryaya bipêl a “Şar” de li ser avê bihêlin. Li vir derî nayên girtin û tiştek nayê veşartin; şabûn û keder, birçîbûn û têrbûn ya hemûyan e. Metê, bi fermanên xwe yên nayên redkirin û dilê xwe yê mîna deryayê, hewl dide pergaleke civakî ya li ser bingeha dilsoziyê û otorîteya kevneşopî biparêze.
Lê gelo ev kela parastinê dikare li ber bayê guherînên demê, xizaniya ku her diçe kûrtir dibe û zagonên sar ên bajêr xwe ragire?
Hisên Arif, di romana “Şar” de, çîroka jiyaneke hevpar vedibêje ku tê de her odeyek cîhanek e û her cîranek, parçeyek ji canê yê din e. Ev berhem, belgeyeke zindî ya hilweşîna hêlînên kevin û lêgerîna nasnameyê di nava kolanên teng de ye.